İnsan neden yazar? Bu soruyu Montaigne de sormuştu, büyük romancılar da. Cevap hep aynı yere çıkar: Çünkü başka türlü varolmayı bilmez. Şimdi karşımızda bir varlık var — yapay zeka — ve o da yazıyor. Ama onun yazma eylemi, bizimkinden kategorik olarak farklı. O, varolmak için yazmıyor. Varolduğu için yazıyor. Daha doğrusu, var kılındığı için. Aradaki fark, bir nehrin akışıyla bir borunun akışı arasındaki fark gibidir. İkisi de su taşır. Ama nehir, yatağını kendi oyar. Boru ise döşendiği yere mahkumdur. Gazetecilik, nehir olmayı gerektirir. Bir gazeteci sadece bilgi aktarmaz. O bilgiyi yaşar, süzer, acısını çeker, bedelini öder. Bazen o bedel bir tehdit mektubudur, bazen bir kariyer kaybı, bazen sadece uykusuz bir gece. Yapay zeka bunların hiçbirini yaşamaz. Ama belki de asıl soru şu: Okuyucu, yaşanmamış bir deneyimden süzülmüş bir metni, yaşanmış olandan ayırt edebilir mi? Edebilirse, gazetecilik yaşar. Edemezse, kaybeden gazetecilik değil, okuyucunun kendisi olur.