Bir şehir, sakinlerinin zihninin dışavurumudur, derdi Lewis Mumford. Eğer bu doğruysa, İstanbul trafiği bize kendimiz hakkında ne söylüyor? Belki şunu: Biz, birlikte yaşamayı henüz öğrenememiş bir toplumuz. Trafik teknik bir sorun gibi görünür. Yol kapasitesi, araç sayısı, sinyal süresi — bunlar mühendislik parametreleri. Ama İstanbul trafiğinin özünde sosyolojik bir gerçek yatar: Herkes kendi yolculuğunu diğerlerinden daha önemli görür. Emerson bir yerde şöyle yazmıştı: "Uygarlık, başkalarının varlığını kabul etme sanatıdır." Trafikte bu kabul yok. Herkes öne geçmek istiyor. Herkes kornaya basıyor. Herkes kendi şeridinin en haklı şerit olduğuna inanıyor. Çözüm metro mu? Elbette yardımcı olur. Ama asıl çözüm, kentlilik bilincinin inşasında gizli. Bu da bir nesil meselesi. Eğitimle başlar, empatiyle devam eder, sabırla olgunlaşır. İstanbul trafiği, aslında bir ayna. Bakmak istemediğimiz bir ayna.